Weggestuurd worden: wat kun je er allemaal van leren
Nadat ik drie jaar met veel plezier en met (door niemand betwiste) goede resultaten bestuurder was geweest van een grote kraamzorgorganisatie werd ik weggestuurd door de Raad van Commissarissen die ik net een half jaar daarvoor bij elkaar had gezocht.
Dit is een pijnlijke en leerzame ervaring geweest waar ik graag een paar blogs aan wil wijden. Ik hoop dat het kan helpen inzicht te verkrijgen in hoe zoiets kan gaan, of je het kunt voorkómen (zelfs of je dat moet willen) en hoe je er daarna mee om kunt gaan.
Het begin: van interim naar vast
Deel één gaat erover hoe ik daar überhaupt terecht ben gekomen. Ik heb geen sollicitatiegesprekken gehad, ik ben niet getest, ik had niet de intentie om het te gaan doen en had zelfs niet een diep gekoesterde wens om bestuurder te willen worden.
Het begon zoals het wel vaker gaat: ik was er op interim-basis drie maanden geweest als bestuurder (omdat ik de organisatie al goed kende als adviseur). De procedure om een nieuwe bestuurder te vinden liep fout, ik deed het in ieders ogen goed, en mij werd gevraagd of ik niet alsjeblieft wilde blijven. Ik heb ja gezegd. Probleem opgelost.
Gewoon doorgaan of niet?
Een eerst leermoment was dat ik geen goed introductie heb doorlopen. Als je als interimmer ergens invliegt is die tijd er niet, je begint met wat je weet en vaak met een beperkte opdracht. Zo was ik daar ook begonnen. Toen ik van interim naar vast ging, ben ik (grotendeels) doorgegaan en heb niet dit moment gemarkeerd om opnieuw een goed introductieprogramma te doorlopen. Dat leek me zonde van de tijd.
Ik denk echter dat zo’n programma niet alleen goed was geweest om nieuwe dingen van de organisatie te leren, maar het meest om in alle contexten de medewerkers en mezelf aan mijn nieuwe rol te laten wennen. En die was fundamenteel anders geworden.